Të pres të vish, qoftë edhe në ëndërr,
Si dikur, kur buzëqeshja s’kishte mbarim,
Të vish si pranvera që çel çdo zemër,
Si një këngë e vjetër, që s’vdes në kujtim.
Të pres të vish, në këtë vjeshtë të vonuar,
Kur gjethet një nga një bien mbi tokë,
E shpirti im, nga malli i rënduar,
Të kërkon ty në çdo hap, në çdo fjalë.
Të pres, edhe pse pritja më dhemb,
Edhe pse nata zgjatet pa mbarim,
Se dashuria e vërtetë kurrë s’vdes,
Ajo jeton përtej kohës e çdo largimi.
Të pres, sepse dashuria s’njeh kufij,
As male, as dete, as rrugë të harruara,
Ajo kapërcen çdo dhimbje e çdo vetmi,
Kur rrënjët i ka në zemra të bashkuara.
Të prita dje, të pres edhe sot,
E ndoshta do të pres edhe nesër,
Se emri yt në shpirtin tim rron,
Si një dritë që s’di të shuhet kurrë.
Të pres të vish, qoftë edhe në ëndërr,
Të ulemi sërish aty ku dikur kemi qenë,
Të kujtojmë ato çaste të ëmbla të zemrës,
Kur dashuria na dukej një jetë pa fund.
Të prita përtej çdo shprese të tretur,
Përtej çdo nate, përtej çdo loti,
Dhe ende të pres, me zemër të hapur,
Se dashuria ime s’e njeh fundin e kohës.