Nuk ishte guri
që më goditi,
ishte dora
që nuk e prisja
ta mbante.
Fjala ra mbi mua
si një gur nga qielli,
pa paralajmërim,
dhe bëri krater
aty ku kisha mbjellë besim.
Unë nuk bërtita.
Vetëm një zog
më iku nga kraharori
dhe la pas
një heshtje me krahë të thyer.
Sa e çuditshme është fjala…
Një grusht ajri
që del nga goja
dhe mund të bëhet
thikë në shpirt.
Ka fjalë
që nuk të çajnë lëkurën,
por hyjnë më thellë,
si dimri në një shtëpi
ku nuk ka më zjarr.
Dhe ti rri,
me duart mbi zemër,
duke kërkuar
atë copëzën e vetes
që sapo të ra përdhe.
Kam dhënë dritë
pa pyetur sa do të më kthehej.
Kam hapur dritare
edhe kur era më fuste shiun brenda.
Kam lënë nëpër duar
copëza nga vetja ime
dhe nuk i numërova.
Prandaj dhemb
kur ajo dorë
që ngrohe,
kthehet papritur
dhe të mëson ftohtësinë.
Por jo…
Nuk do ta marr gurin
dhe ta kthej mbrapsht.
Le të mbetet aty,
në rrugën ku ra.
Unë do të vazhdoj.
Me një plagë
që nuk do ta fsheh,
por as do ta ushqej.
Sepse disa plagë
nuk kërkojnë hakmarrje,
kërkojnë vetëm
kohë…
dhe një zemër
që të mos harrojë
si të rrahë
pa pritur më
nga askush.
Dhe nëse një ditë
dikush pyet
pse u bëra kaq e qetë,
mos i tregoni për gurin.
Thuajini vetëm:
ajo mësoi
se jo çdo dorë që prek zemrën
di edhe ta mbajë atë.