Sot
më duhet të bëhem erë
që të mos dëgjohet
këputja ime.
Të kaloj nëpër portën e shtëpisë
si një fije drite
që harron të shuhet,
të marr me vete
veç një grimë dielli
nga balli i nënës
dhe një thërrime heshtjeje
nga supet e babait.
Rrugët më thërrasin:
Londër.
Po zemra ime
ka mbetur ulur
në prag.
Sot
dua të bëhem shi,
të zbres mbi çatinë tonë
pikë-pikë,
si rruaza malli
që s’gjejnë fillin.
Të rrëshqas në xham
kur nëna të shohë larg
dhe të mos dijë
nëse është qielli
apo vajza e saj
që po qan.
O largësi,
mos i mat kilometrat me milje,
m’i mat me rrahje zemre.
Se një hap larg saj
është më i gjatë
se gjithë rruga
për në Londër.
Babai
i mbledh fjalët në buzë
si zogj që tremben nga fluturimi.
Nuk thotë:
“Mos ik.”
Thotë vetëm:
Udhë të mbarë, bijë.
Dhe ajo fjali
më bie mbi supe
më rëndë se valixhja.
Sa e çuditshme është dashuria:
nuk të lidh me zinxhirë,
por të ndjek
deri përtej reve.
Nëna më jep
një trëndafil.
Një syth i bardhë
dridhet në dorën e saj,
sikur edhe ai
e di se ç’është largimi.
E marr.
Dhe bashkë me të
marr aromën e shtëpisë,
duart e saj,
verën e mbetur mbi perde,
oborrin që ende
mban gjurmët e hapave të mi.
Pastaj iki.
Por si të iket
nga një aromë
që të ka hyrë në gjak?
Sot unë largohem.
Avioni ngrihet.
Shtëpitë zvogëlohen,
rrugët bëhen fije,
deti hap një sy të kaltër
poshtë reve.
Dhe unë
e kërkoj shtëpinë
derisa ajo bëhet pikë.
Pastaj pikë bëhem edhe unë
në qiellin e tyre.
Por dashuria
nuk di të zvogëlohet.
Ajo mbetet e madhe
sa një shtëpi,
e thellë sa një nënë,
e heshtur sa një baba.
Londra më pret.
Unë shkoj.
Por diçka imja
mbetet gjithmonë atje,
te pragu
ku nëna më pa për herë të fundit,
te fjala me zë të ulët e babait,
te trëndafili
që mora me vete
dhe që, çuditërisht,
sa herë e nuhas,
më hap përsëri
derën e shtëpisë.