Si fija e parë e agut mbi natën që thyhet, vjen ti,
Dhe pa u ndjerë rritesh e rritesh brenda zemrës,
Qënies së ngecur në raftet e kohës…
Tesha bojëdala, këpucë të shqyera
Që guxojnë të më përndjekin në memorje…
Më shtrëngon fort e mes puthjesh më kujton
Se në këtë botë, shpirti është një fëmijë i brishtë,
Që duhet dashur më shumë sesa qortuar…
Në paqe jam me vetveten, kohën,
Përsa kohë jam me ty, dashuri…