Dikur, në kohëra të hershme,
kur historia shkruhej me shpatë,
krenar qëndronte kombi ynë,
me rrënjë të lashta, me emër të artë.
Nji grusht i vogël, por i pathyeshëm,
si shkëmb i ngritur në stuhi,
në këtë Ballkan të përgjakshëm,
mbijetoi shekuj me krenari.
Nji komb me shpirt e mendje të ndritur,
me dije, me art e trimëri,
që botës i dha burra të mëdhenj,
emra që mbetën në përjetësi.
Kthjellu, o kombi im, kthjellu!
Ngrihu me nder e krenari,
mos lejo askënd të nëpërkëmbë
historinë tënde, shqiptari!
Se na ishte Aleksandri i Madh,
që la gjurmë në historinë e botës,
e Gjergj Kastrioti, Skënderbeu,
që mbrojti kombin në zemër të votrës.
Me shpatë në dorë e flamur në zemër,
qëndroi përballë çdo stuhie,
u bë simbol i një luftëtari,
që për mëmëdhe dha krejt fuqinë.
O Gjergj Kastriot, emër i pavdekshëm,
je gur themeli në historinë tonë,
je kushtrim që ende na thërret:
“Mos e harroni kurrë tokën tuaj!”
Dhe larg, në Lindjen e trazuar,
u ngrit një burrë me vullnet e fuqi,
Mustafa Kemal Ataturku,
që i dha Turqisë një tjetër histori.
E në gjirin e mbarë njerëzimit
shkëlqeu një bijë e tokës shqiptare,
Nënë Tereza, nënë e gjithë botës,
me zemër të madhe, të pastër e bujare.
Ajo s’pyeti për fe e kufij,
as për pasuri, as për pushtet,
por dorën ia zgjati çdo të vuajturi,
dhe dashurinë e bëri jetë.
E këtu, në Evropën plakë,
shkëlqeu Aleksandër Moisiu,
me zërin e artin e tij të madh,
botën e skenës e mahniti.
Dhe shumë të tjerë dha ky komb,
bij të dijes, të artit e trimërisë;
emra që lart e ngritën Shqipen,
me dritën e tyre në historinë e njerëzisë.
Por pyes veten, o kombi im:
për vete çfarë bëmë vallë?
Pse, kur kemi kaq shumë dritë,
ende ecim nëpër mjegull e hall?
Pse lojërat e prapaskenave
na pengojnë rrugën për të parë?
Pse dritën që kemi brenda nesh
s’e lëmë të shpërthejë si zjarr?
Mjaft më me përçarje e harresë,
mjaft me kokën ulur përdhe!
Se kemi histori, kemi rrënjë,
kemi të drejtë të ecim mbi dhe!
Asgjë nuk dua më shumë,
veç ringritjes së kombit tim,
ta kthesh në skenë krenarinë e vjetër,
ta mbushësh atdheun me besim.
Të ecim përpara, kokën lart,
me dije, me punë e dashuri,
të jemi denjë për ata që shkuan,
për çdo dëshmor e çdo histori.
O i shtrenjti Atdheu ynë,
mos lejo kurrë të të harrojmë!
Na bashko rreth flamurit kuqezi,
që edhe një herë të të madhërojmë!
Le të jehojë zëri shqiptar
nga Dardania në Shqipëri,
nga trojet tona kudo në botë:
“Jemi një komb, një gjak, një histori!”
E nëse bota na pyet një ditë
se kush jemi dhe nga kemi ardhur,
do t’i përgjigjemi me krenari:
Jemi shqiptarë —
bij të një toke të lashtë,
që kurrë s’u përkul përfundimisht
dhe kurrë nuk do të shuhetne histori