Aferdita Mero-AJO VAJZA QË JETON ENDE NË MUA

Jam unë…

Ajo vajza e vogël
me sytë plot pyetje,
që shihte botën
sikur çdo gjë përpara saj
mbante fshehur një mrekulli.

Pesë vjeçe…

Dhe bota ishte e madhe,
aq e madhe
sa duhej ngritur koka
për ta parë deri në fund.

Por unë nuk ngopesha duke e parë.

Kureshtja ime
ishte një zog i vogël
që më fluturonte gjithmonë përpara;
më thërriste pas vetes
nga një pyetje te tjetra,
nga një derë te një tjetër,
nga një “pse?”
te një “po sikur?”

Isha e vogla e shtëpisë,
por në atë shtëpi
isha e rrethuar nga një botë e tërë:

nëna,
babai,
motrat,
vëllai…

dhe unë,
një pikë e vogël drite
mes gjithë asaj dashurie.

Më dukej se shtëpia
kishte zemër.

E dëgjoja
në zërat e tyre,
në hapat që afroheshin,
në duart që më përkëdhelnin,
në atë sigurinë e ëmbël
se dikush ishte gjithmonë aty.

Dhe unë isha e dashur.

Ndoshta prandaj
e kisha zemrën kaq të hapur
për të tjerët.

Fëmijët e moshës sime
ishin thirrja ime e gëzimit.

Sapo dëgjoja zërat e tyre,
fëmijëria më zgjidhte këpucët
dhe nisej me vrap.

Oborret bëheshin fusha,
rrugicat bëheshin mbretëri,
një gur bëhej thesar,
një shkop bëhej kalë,
dhe një pasdite e zakonshme
mund të zgjaste sa një jetë.

Qeshja…

Dhe e qeshura ime
duhej të ketë qenë
një zog i vogël
që nuk dinte ku të ulej.

Por pastaj vinte libri.

Dhe unë ndryshoja.

Ulesha pranë fletëve
me atë seriozitetin e vogël
të një fëmije
që ende nuk e di
se po ndërton veten.

Fjalët në libra
më dukeshin si dritare.

Hapja njërën
dhe shikoja larg.

Hapja tjetrën
dhe doja të dija më shumë.

Nuk e dija atëherë
se njeriu rritet
edhe me gjërat që kërkon të kuptojë.

Sot e shoh këtë fotografi
dhe më duket
se koha ka lënë
një derë paksa të hapur.

Nga ajo derë
më sheh ajo.

Vogëlushja ime.

Me fytyrën e qetë,
me sytë e mëdhenj,
me atë pafajësi
që ende nuk kishte mësuar
të fshihej,

E shoh
dhe nuk dua ta pyes
çfarë do të bëhesh.

Nuk dua t’i tregoj
sa e gjatë është rruga.

Dua vetëm
ta marr në prehër,
ta mbështes kokën e vogël
pranë zemrës sime
dhe t’i them:

“Rri kështu, vogëlushe…
mos u ngut të rritesh.
Shijoje diellin,
vrapo pas shoqeve,
qesh me gjithë shpirt,
pyet për gjithçka
që të zgjon kureshtjen.

Dhe mos e humb kurrë
atë zemrën e mirë
që ke sot.”

Sepse tani e di:

fëmijëria nuk ikën krejt.

Ajo vetëm
paloset butësisht
diku brenda nesh.

Dhe pret…

Pret një fotografi,
një aromë,
një zë,
një pasdite vjeshte,
që të hapë sërish
atë derë të vjetër.

E atëherë…

ajo vajza pesëvjeçare
del nga kujtesa,
më merr për dore
dhe ecën me mua.

Dhe për pak çaste
nuk jam shtatëdhjetë vjeçe.

Jam përsëri ajo:

e vogla e shtëpisë,
vajza me sytë kureshtarë,
fëmija i dashur
që besonte se bota
ishte një vend i madh
ku kishte ende shumëçka
për të zbuluar.

Dhe ndoshta…

ajo nuk është rritur kurrë plotësisht.
Ka mbetur aty,
në sytë e mi.

Aferdita Mero Tiranë 9 Shtator 2026