M’u shfaqe sërish këtë mbrëmje shtatori
Me buzëqeshjen e çiltër, të bukur si dikur!
Hapa buzët që të flisja…por s’më doli zëri
Thellë në zemrën tënde kisha hedhur gurë!
Me hapin e lehtë, si flutur më kalove pranë
Shikimin e ëmbël s’ma dhurove si atëherë!
Indiferentizmi kishte depërtuar në damarë
Ndonëse në sy të lulëzonte e njëjta pranverë!
Ndjeva dhimbjen t’më pushtonte shpirtin
Kurrë s’të kisha vlerësuar siç e meritoje!
Ah, të ishte e mundur që të ktheja shiritin
Dhe të t’dhuroja dashuri siç ti më dhuroje!
Nuk doja ta pranoja që të kisha humbur
Kur vret dashurinë pendesa nuk ka vlerë!
Egoizmi mposhti shpirtin tim të mundur
N’kopshtin tim do mbetesh gonxhe përherë!