Që u ringjall në vjeshtë ,
me shkëlqimin e melodisë më të bukur,
si një puhizë e ëmbël që përkëdhel shpirtin
dhe zgjon kujtime të fjetura.
Për gëzimin e shtëpisë,
që i dha shpirt dritës së diellit
në perëndim të ditës,
duke mbushur çdo cep me ngrohtësi e dashuri.
Për lumturinë e hënës,
që vallëzon mes yjeve,
në ndriçimin e rrugës
për t’i dhënë dritë fatit
që të përcjell në çdo hap.
Dhe le të mbetet kjo melodi
si një jehonë e përjetshme në zemër,
si një dritë që nuk shuhet,
si vjeshtê që gjithmonë rikthehet
për të sjellë shpresë, dashuri
dhe buzëqeshje të reja.