Erdha tek ti, Krujë, kur agimi mbi ty
derdhi ngadalë dritë e hijeshi,
e kalaja, zgjuar mbi kreshtë,
më foli për lavd e histori.
Në rrugicat e tua, të kalldrëmta
koha ka lënë gjurmët e saj
mirëseardhët thua në gjuhën e zemrës
me krenarinë ndjerë skaj më skaj.
Mbi kala valëvitet flamuri,
kuq e zi, përballë qiellit të etur,
dhe emri i Skënderbeut jehon,
si një zë në shekuj i patretur.
Në pazar, mes syve mahnitës,
përshëndetjet kryqëzohen rrugës,
si shamitë e nuseve që valëviten,
mes ngjyrave të së bukurës.
Erdha, Krujë, vetëm për të të parë,
por ti më mbete më shumë se kujtim;
lashë hapat e mi në rrugët e tua,
ty të mora brenda shpirtit tim.