Qëkur mbaj mend, kam jetuar thellë,
në sipërfaqe asnjëherë!
Por… ahh,
nuk linda skllav.
Lirinë e humba sa pashë sytë e tua.
Ndoshta në ëndrra, prej atëherë, dilje nga retina ime,
ma përshkoje gjithë frymën.
Unë, ty të njihja edhe duart,
pa ma prekur lëkurën.
Tani që ta njoh zemrën, sytë,
jam skllavi yt.
Sa mirë që rrallë m’i tregon sytë,
përhumbem aty.
Shpesh dëgjoj edhe atë që s’ma thua
te sytë e tu.
Unë të pres, çdo natë,
me mall e përmbi mall.
Jam e dashuruar.
Je bota që e shihja në ëndrra,
jetoj me ty jetën e pa shkruar.
Ti s’ke lidhje me asnjë tjetër…
je botë më vete.
JE BOTA IME,
dhe pse VETËM E SYVE!