Solidariteti vjen si një dorë e ngrohtë
në mbrëmje të ftohta,
por shpesh ne e lëshojmë
nga frika se mos na dhemb.
Ne dimë të dashurojmë në heshtje,
por harrojmë të rrimë pranë
kur zemra e tjetrit
rreh më fort se frika jonë.
Dikur ndanim frymën,
sot ndajmë largësitë.
Secili ruan ndjenjat
si lule të brishta
që tremben nga era.
Këtu, dora që zgjatet
është premtim.
Por premtimet
kërkojnë guxim.
Dhe jo të gjithë
janë gati të qëndrojnë.
E megjithatë, solidariteti dashuron.
Ai rri zgjuar në pritje,
në fjalë të pathëna,
në një përqafim që vjen vonë
por vjen.
Sepse pa njëri-tjetrin,
zemra humbet rrugën,
dhe dashuria, pa dëshmitarë,
mbetet vetëm ëndërr
që s’guxojmë ta zgjojmë.