Nuk i trembem maskave të kohës
Njerëz të cilët as hije tokës nuk i bëjnë.
Në botën e vërtetë hyra me sy të dielltë.
Me zemër dhe me shpirt kristal të sinqertë.
Nuk i trembem fytyrave të shpërfytyruara.
Njerëzve pa emër ,pa shtyllë ,pa dinjitet.
Në sallën mes mijra dritash nisa të vallëzoja
Nën rritmin e rrahjeve ku luante zemra vetë.
Nuk më trembin turma të marrësh .
As pseudo miqtë as armiqtë gjithashtu.
Në këtë botë çmendurisht të adhuruar
mes lotësh gëzimi erdha si unë edhe ju.
Zgjodha rrugën më të vështirë.
Atë të dijes,ndërgjegjes sinqeritetit.
Eci mbi flakët e hipokrizisë dhe buzëqesha.
I ktheva shpinën padrejtësisë,perversitetit.
Kujt i tremben këta shpirtra shitur?
Besojnë në djall apo në Zot?
Bota përzhitet në flakët e ferrit!
Sa pak njerëz të vërtetë mban kjo tokë.