Ku mbeti ajo fëmijëri,
me oborre plot dashuri,
me një top e një biçikletë,
me një diell që s’perëndonte lehtë?
Ku mbeti ajo rrugicë,
ku çdo gur na dukej dritë,
ku një pemë bëhej kështjellë,
e një përrallë bëhej diell?
Këmbëzbathur, flokëpërflakur,
pas një fluture duke vrapuar,
me gjunjë vrarë, me duar baltë,
por me zemrën qiell të artë.
Ku e lamë atë gëzim,
atë botë pa mërzitim?
Ku e lamë atë zë fëmije,
që qeshte pa pasur arsye?
Sot kalojmë nëpër rrugë,
por s’na pret më askush n’udhë,
s’ka më zë nga porta jonë,
s’ka më lojë në lagjen tonë.
Seç u rritëm, seç u ndamë,
seç pas ëndrrash larg u lamë,
seç na mori koha hovin,
seç na zuri jeta për dore.
Dikur prisnim të agonte,
sot lutemi nata të zgjatet,
dikur koha s’na mjaftonte,
sot një ditë shpejt na tretet.
O fëmijëri e paharruar,
nëpër vite e larguar,
sa të kërkoj në çdo hap,
sa të pres të vish prapë!
Më del në ëndërr ajo shtëpi,
ajo derë, ajo çati,
më del oborri plot me zëra,
dhe një nënë duke na thirrur nga dera.
“Ejani brenda, se u bë vonë!”
— dhe ne s’donim të vinim dot.
Sikur koha të ndalonte,
sikur nata të mos mbaronte.
Por një mëngjes, pa e kuptuar,
fëmijëria mbeti pas,
dhe ajo derë që dikur hapej,
sot na hapet vetëm në ëndërr.
E kërkoj në shi e diell,
në një lodër, në një fletë,
në aromën e bukës së shtëpisë,
në zërin e një kënge të vjetër.
Dhe kur lodhem nga kjo jetë,
kthehem prapë në atë qytet,
jo me hapa, as me tren,
por me zemër, vetëm me zemër.
Se njeriu mund të bëhet burrë,
mund të shkojë larg, shumë larg,
por brenda tij, sa të jetë gjallë,
një fëmijë nuk rritet kurrë.
Dhe nëse koha s’kthehet dot,
nëse vitet s’bëhen sot,
le ta ruajmë si një dritë,
atë fëmijë që kemi brenda shpirtit.
Se fëmijëria nuk kthehet më,
as ajo ditë, as ai zë,
por sa herë zemra mallëngjehet,
ajo fëmijëri prapë na buzëqesh.