Nuk deshta me ta premtu botën,
veç një vend ku zemra gjen qetësi.
Me i marrë krejt stuhitë mbi supe,
e me ta lan ty veç dashni.
Në zemrën tande kisha nejtë,
si lutja që s’harrohet kurrë.
Me ta ruejt çdo andërr t’vogël,
si ruhet drita n’errësirë.
N’prehnin tand kisha gjet paqe,
aty ku koha ecën ma ngadalë.
Mos me t’pa kurrë me lot n’sy,
se dhimbja jote m’bahet plagë.
Çdo pikë loti që t’bie n’faqe,
m’rrëshqet drejt n’zemrën teme.
E çdo buzëqeshje që ma fal,
ma kthen shpirtin n’vendin e vet.
S’kam dashtë kurrë me t’ndryshu,
veç me t’dashtë tamam si je.
Me t’qenë strehë kur bota t’lodh,
e arsyeja pse buzëqesh prapë.
Edhe nëse vitet na zbardhin flokët,
e koha na lodh ngapak,
unë prapë kam me ta kërku dorën,
si ditën e parë që zemra foli ngadal.
Se dashnia jem s’asht për sytë e botës
as fjalë që i merr era me vete.
Asht një premtim që rreh n’heshtje:
sa t’rrahi zemra jem, kam me t’dashtë për jetë.