Ta dish sa shumë më mungon,
As ti në gjumë s,’do kishe rënë,
Dy gisht letër do të më shkuaje,
Një copëz malli do t’kishe vënë.
E do ta nisje përmes yjesh,
Unë do ta prisja si gjithmonë,
Ndaj shpirtin vura përmes hênës,
Ajo në yje nuk gabon.
E do ma sillte letrën tënde,
Të sigurt në destinacion,
Por hëna është po aq trishtuar,
Aq sa pat dhimbje puthja jonë.
Ndaj hëna m’vjen shpesh në dritare,
Që mungesa jote, në sy mos bjerë,
Ajo më lexon e me puth ne faqe,
E unë kuptoj që je bërë erë…
E unë kuptoj që më është tretur,
Poerteti yt në errësirë,
Me yjet larg të shkrova leter,
Dhe nje te fundit, lamtumirë!