Ca vargje e ca fjalë,
rreshtuar në këtë letër,
mbi njerëzimin mbarë,
si pëllumbat në fluturim,
të arrijnë skaj më skaj
të kësaj bote mbarë.
Ç’tjetër veç paqes
i duhet shpirtit njerëzor?
Në këtë kohë makabre,
të përulemi me dashuri,
të shtrijmë dorë më dorë,
ta shtrëngojmë njëri-tjetrin me shpirt.
Njeriu për njeriun mik,
është ndjenja më madhështore.
Ta ndiejmë mirësinë në shpirt,
jo kurrë etjen gjakpirëse,
këto ndjenja çnjerëzore
që kanë kapluar njerëzimin.
Ta ndiejmë aromën e jetës
mes luleve ku jeta merr hov,
ku shpirti e neutralizon të keqen,
çdo urrejtje e hasmëri ta largojmë,
të mbjellim farën e mirësisë
në mbarë globin.
Të ngremë ura miqësie,
ku buzëqeshja të mbretërojë;
të shohim fëmijë të lumtur
në mbarë botën,
sepse buzëqeshja e tyre
është vetë bota
për mbarë njerëzimin.
Të rriten në paqe filizat e njomë,
pa barot e pa bomba
mbi trupat e tyre të brishtë.
Gjak, lot e dhembje
mos të ndiejmë më,
mos të shohim më
fytyra të përgjakura.
Lot që ta copëtojnë shpirtin,
nëna që digjen porsi zjarr
mbi fëmijët e tyre.
Dhimbje e papërshkruar,
skena tmerri
të krijuara nga vetë njerëzimi.
Për një botë paqësore,
ta ngremë zërin gjer në qiell.
Le të ngrihen vlerat njerëzore
si epiteti më i lartë.
Ta ndërtojmë paqen
mbi gjithë njerëzimin,
që të mos shihen më kurrë
skenarë krimi
mbi këtë tokë.