Mendimet ,sonte ,më lanë pa gjumë .
Silleshin e vend nuk zinin.
Shpejt nga shtrati u ngrita ,unë ,
E i lashë mendimet ,vetëm ,të flinin.
Dhe prap nuk fjetën,mendimet e mija,
Edhe pse nata ishte pa zhurmë .
Dhe mua sonte m’u prish qetësia.
S’fjetën mendimet,s’fjeta as unë.
N’dritaren time,pashë,rrezen e parë.
Më buzëqeshi ,m’tha “mirëmëngjes”.
Eja ta nisim,sot,ditën mbarë ,
Se kurrë nuk shuhet e fundit shpresë .