Tash që s’më don ma ti
s’kam pse me u ndi
ma pak e bukur
në kopshtin e drandofileve,
ku më pate shpallë mbretneshë.
Aroma jeme kumbon njisoj
ndër buzët e etuna për jetë,
mbi shtratin e pranverës.
Gjallnia e trupit m’çel në bulëzim
si gjethi që mban degët e thame.
Pika e vesës më ngjitet shtatit,
me mijëra yje në bebat e syve
ku vet dielli shihet ndër to.
Tash që s’më don ma,
kam nis me e kuptue
se edhe nji i verbër
asht ma fatlum në fantazi,
i përjeton ngjyrat
deri në palcë të frymës,
ma mirë se ti