Qëndron krenar në zemër të Ballkanit,
si shqiponjë mbi majat e vatanit.
Ti je nënë, je flamur që valon,
je drita e brezave që kurrë nuk perëndon.
Ti je shpresë, je frymë, je ardhmëri,
je kënga jonë, je zjarr e dashuri.
Je ëndrra e bukur e brezit të rij,
je toka që na falë jetë e liri.
Jam shqiptare, jam bijë dardane,
me zemër të fortë, me rrënjë shqiptare.
Çdo pëllëmbë të tokës do ta mbrojmë,
me besë e me gjak kurrë s’të lëshojmë.
Lakmitarët mund të vijnë si stuhi,
por nuk të mposhtin, o tokë e lirisë.
U del përballë shqipja trimëreshë,
me krah të hapur, krenare për jetë.
Vend i lashtë, nga Perëndia bekuar,
me male e fusha, me gjak të shenjtruar.
Këtu vijmë, këtu rrënjët i kemi,
larg mund tëshkojmë, por ty kurrë s’të harrojmë.
Vllëzër e motra me mall ju presin,
dyert dhe zemrat për ju i çelin.
Mirë se vini, mërgimtarë shqipëtarë,
në tokën e nënës, në vendin tuaj të parë!
O Atdhe emri yt është krenari,
je plagë, je këngë je pavdekësi.
Sa të ket shqiptarë mbi këtë dhee,
do të rroj përjetë emri yt, O ATDHE!