Mbetesh diku duke dashur,
je e harruar,
duke e dyzuar
herë pas here rrugën,
kohën, udhëkryqet.
Busulla jote e vetme
ishin retë që largoheshin
dhe vijat e dorës.
Shkruaje historinë e jetës
me ngjyrën e vetme qe vishje,
ndërsa era ta merrte fatin
e ta hidhte poshtë këmbëve.
Ti, që luftërat i kishe bërë e vetme,
dhe e vetme kishe qëndruar
gjer në fund,
kur dridhjet ta kishin mpakur
edhe atë pak zemër të mbetur.