I dashtun teatër
Mramë të pashë në andërr
me mure t’lyeme në t’kuq
e dyshemeja bamun varr.
Sa e kish hap gojën nji dragua…
I dashtun teatër,
mramë t’pashë andërr
m’the: “nuk shkoj!”,
shpirtin pezull e kam,
m’kanë vra natën.
Teatër i dashtun,
Nji pjesë që Zoti e ka shkrue
që tek ti s’u luejt kurrë,
thotë se natën
veç i paburri e nxjerr shpatën.
Se natën djajtë ecin qytetit,
e ditën kjajnë me i heq barrë vetit.
Teatër…
Rrnojat e tua ndonjiherë
ndëgjohen si kumbonë e trishtë,
si zanat pertej,
e shpirtnat që s’kanë paqe.
Nji natë …
edhe ata të panë n’andërr,
por kurrë s’e kallzuen,
tullat e tua i mbajshin n’shpinë xhelatët e tu…
Nji ditë,
kanë me e marrë arratinë
e atëherë
ti, prehu i qetë!
Të lehtë e paç dhenë!
Të qajnë tana pjesët
që kurrë s’u luejtën,
e tana luftnat që u vuejtën
si e fundit tragjedi.