Eh..sikur te isha zog,
te kisha krah te fluturoja.
Cep me cep botes te shkoja.
Dallendyshe te isha,folen te ndertoja.
Teresishte boten ta eksploroja.
Pendeshkruesi do hapesire, per frymezim.
Ndryshe, kur sheh me sy e shkel me kembe.
Bota e brendeshme shperthen si vullkan.
Çdo kush shkruan,ate qe sheh e ndjen .
Mendja e shpirti krijues kerkon hapesire .
Te shkruash mbyllur brenda ne shtepi.
Je si zog I mbyllur ne kafaz pa liri.
Eh …sikur te isha pellumb te fluturoja.
Te sodisja natyren, boten ta eksploroja.
Te shohe mrekulline,e njerezve qe punojne.
Te percjell paqe e liri ,ku cenohet e mungon.
Eh..sikur te isha ilaç,çdo semundje ta sheroja.
Sikur te isha magji,njerezimin ta mbroja ,
nga sulmet e padrejtesite e kesaj bote,qe pak gezohen,e shumta vuajne,me lot njomin token.
Duke e pare boten me sy, rreth e rrotull.
Mendja dhe shpirti si vullkan me vlon.
E bukura e mira shpirtin ma gezon e qeteson.
Vrasjet,vuajtjet, plaget e mjerimit me trishton.
Pendeshkruesi,jo rrall-here perdor imagjinaten.
Se eshte pamundesia,ta jetosh realitetin.
Jo çdo kush e ka shancin ta eksploroj boten.
I mjafto mendja e ndjesia n ‘thellesi te shpirtit.
Te hedh ne varg gezimin,vuajtjen e mjerimin.