Dikur, thjesht ishte dikur
një dje, jo siç është sot e di,
se çmendesha nga i yti nur,
atëherë kohë, ishe vetëm ti.
E si me sopatë ndarja u pre
ngriu zemra, kishte mërdhi
u shkëput një yll nga një re,
ëmbëlsisht puthi sytë e mi.
Hëna më pushtoj në krah,
flokët e artë i bëri gërshet,
nata qau me mua, ishte vra,
rrugët e Tiranës u bënë det.
E ti u largove me shiun plak,
zgjasja duart që të arrija ty,
një vjeshtë që nuk priti pak,
sa ta pushtoja me diejt e mi.