Dridhet ora,
e si mekanizëm i harruar në mur,
përtyp sekondat
e botës së fjetur.
Rrotullon ingranazhe të verbëra
brenda gjoksit të qytetit,
pluhur kohe i ngrirë
Mbyll sytë
dhe ndal zhurmën e brendshme.
Më thërret ti,
ashtu lehtë,
si hap dere në një shtëpi të largët,
si dritë që s’ka trup
Eja!
Njejt të dua.