Shiu rrëmbyeshëm bie trotuareve…
Unë, me nxitim vrapoj mos lagem !
Kaloj duke u shtyrë, mes udhëtarëve
Dhe në derën e autobuzit kapem !
U shtyva të ulem në karrige, diku…
Të gjithë nisa ti shihja, një nga një !
Ndjeva sytë të shtangen, mbi sytë e tu
Dhe pa pritur unë, u ktheva në asgjë !
Mike, të pashë një çast të vetëm,
Syve jo, s’desha t’iu besoja, unë aspak !
Ngrirë… perballë njëra tjetrës mbetëm,
Si dy statuja guri, në një park !
Me buzët që dridheshin buzëqeshe…
Në sy aq dhimbje lexova, në ato lotë !
Jo, ti s’munde, ndonëse t’më flisje deshe…
O Zot, thash : – Sa e padrejtë që është kjo botë !
Ti, ajo vajza e brishtë e fëmijërisë…
Ty, që dhe hapat akoma
unë ti njoh,
Ti, sot më trondite aq shume, ta dish
Atë vajzën e vogël, më spo e shoh !
Flokët e pakrehur e, thuajse zhveshur…
Me trupin tend të dobët, dikur llastar !
Pikturë… veq në endrra kam ndeshur,
Mike, me le pa fjale, ty ç’të ka ngjarë !
Të çmendur, të quanin udhëtarët…
Pa të njohur, të shtyjnë andej, kendej !
O Zot ! T’i vrisja do doja unë, shkaktarët
Fajtore, para teje, veten unë e ndjej !
Ku është fëmijëria jote, imja mike, ku ?!
Ajo vajzë e ëmbël e truphollë…
Një kufomë të gjallë, para syve kam këtu,
Dikur, ti vajza më e bukur në shkollë !
Ti, nuk doje të zbrisje, por të shtynë…!
Në mes shiut të hodhën, si e pa vlerë
Si një degë e blertë, trupin ta thyen…
Ti, një lule, sot e tharë dhe pa erë !
Me dënes, qava unë, mes udhëtarëve…
Mirë u pafshim, të thashë, ashtu nën zë !
Ti, sot muza e të gjithë shkrimtarëve
Sfond i bardhë, ku ngjyrat dot s’i vë !
Ecja, e shpesh e ktheja kokën mbrapa…
Se doja të të shihja, për të fundit herë
Që larg, unë vështrimin tënd e kapa
E vetmuar…e pambrojtur dhe e mjerë !
Lamtumirë, mike e pafaj, e femijërisë !
Për gjithë jetës, shpirtit, dhimbje mbete…
Uroj sot, të arrij dora e mrekullisë
E të rrëmbejë, nga mizerja e kësaj jete !