Në zemër të maleve fle një këngë e kaltër,
rrëshqet mbi gurë si fjalë që s’kanë mbarim.
Lumi Valbona, me zë të pastër,
i flet qiellit me dritë e me burim.
Bredhat përkulen t’i dëgjojnë pëshpëritjet,
shqiponjat rrotullohen në ajrin e hollë,
uji i saj lan lodhjen e viteve,
si dorë e ftohtë mbi ballë që të fal.
Në Valbonë, koha ecën zbathur,
pi ujë në pëllëmbë dhe s’ka frikë nga nata,
çdo gur mban një ëndërr të vjetër,
çdo valë një histori që s’thuhet me fjalë.
E larg, në Tiranë, mes dritash e zhurme,
një tjetër Valbonë ecën në rrugë me nxitim,
me male të fshehura brenda në zemër,
dhe një lumë kujtimesh që s’duket, por rrjedh pa pushim.
Sytë e saj mbajnë kaltërsinë e thellë,
si uji që zbret nga Alpet në pranverë,
dhe kur buzëqesh, qyteti bëhet më i lehtë,
si të kishte pirë një gllënjkë mal e erë.
Njëra Valbonë rrjedh mes shkëmbinjve të bardhë,
tjetra mes njerëzve, betonit e dritave neon,
por të dyja dinë sekretin e rrallë:
si të mbash pastërtinë, edhe kur bota të shtron.