“Sa herë që skuadra jonë fitonte, ne do të përqafoheshim me njëri-tjetrin. Ndonjëherë shkoja tek ai, e ndonjëherë ai vraponte drejt meje. Ajo që ishte e bukur te Paolo ishte se ai gjithmonë thoshte ‘faleminderit. ‘ Pas çdo suksesi, si lider i vërtetë, kur kthehej në zhveshtore, kishte dy rituale:
E para ishte të hiqte krahun e kapitenit dhe ta vendoste në majë të dollapit të tij. E dyta ishte për të falënderuar të gjithë, duke shtrënguar duart.
Nuk kisha parë kurrë një lojtar si ai, me karizmën e tij. Në ditën e ndeshjes së tij të fundit në Firence, kur u largua, më përqafoi për herë të fundit. Në atë moment, kuptova se thelbi i Milanit tim kishte shkuar. Kjo është ajo që janë bërë njerëzit e mëdhenj. Paolo ishte lideri i atij ekipi. Nëse një lojtar do të gabonte ose nuk do të sillej siç pritej, ai do t’i thoshte vetëm me një shikim.
Ajo që ishte e jashtëzakonshme ishte se edhe lojtarët e ekipeve të tjera do të ulnin rojen e tyre para Paolos. Nuk mbaj mend që dikush t’i ketë thënë ndonjë gjë atij. Ai nuk kishte nevoje te fliste… Kishte kampionë si Seedorf, Nesta, dhe Shevchenko, të cilët do të shkriheshin si bora në diell kur kapiteni u hodhi një pamje. Nëse dikush vonohej për stërvitje, ata e dinin se duhej të shpjegoheshin me Paolon para se të flisnin me mua. Kishte lojtarë të rinj që hoqën dorë menjëherë nga padisiplina e tyre për shkak të tij. Ai e dha shembullin, edhe në moshën 39 vjeçare, në nivelin më të lartë.
Mbaj mend një ditë që e pyeta: ‘Paolo, si e bën? ‘ Ai u përgjigj: ‘Unë e bëj për t’i treguar të gjithëve që vijnë këtu se kurrë nuk duhet ta lësh rojën tënde poshtë, edhe kur je 40 vjeç. Unë gjithmonë e udhëheq grupin sepse unë jam kapiteni, dhe duhet të jem i pari për të dhënë shembullin. ‘
AC Milan fitoi tituj sepse kishim lojtarë të shkëlqyeshëm, por mbi të gjitha, kishim një shpirt. Ai shpirt quhej Paolo Maldini… “