Nëse do të kishim jetuar bashkë
pesha e problemeve do rëndonte mbi mëngjeset e vona,
alarmi i orës gjashtë do vriste qelizat e ëmbla të pasionit
e unë e ti s’do kishim kohë për të bërë dashuri.
Ndoshta po të jetonim bashkë nën një strehë
zhurmat e mia tek laja pjatat që sapo kisha gatuar
do ta zmbrapsnin engjëllin që ti ke parë,
sa herë mëngjesin ma sillje gati mbi shtratin e hotelit,
omletën shumë të skuqur siç ia kërkonim kuzhinierit.
Bashkë po të jetonim e sigurt se nuk do isha më
jomaterialistja që nuk të pyeste as një të vetme herë se sa fiton.
Mendja ime do rrotullonte gjithçka rreth mundësive tona,
e ty do të duhej të ndalje ndoshta shpesh
ëndërrimtaren e madhe që nga ambicia nuk u zhvesh.
Hija e së shkuarës do më kthehej herë pas here
kur ndalja para çdo vitrine të gjeja fustanin më të bukur se vija tek ti.
Vallë do dija të shkëlqeja, pa gabuar,
çdo të rradhës ditë në shtëpi?!
Bashkë nëse do kishim jetuar
ndoshta kaq nuk do ishim dashuruar,
do t’ia këpusnim çdo ditë nga një lule tjetrit
qoftë dhe duke i marrë erë,
e gjersa në fund do mbeteshim tokë e djerrë,
si shumë të tjerë
.
Për këtë ndoshta nuk jetuam bashkë.
Do ish mëkat
unë e ti thellësisht mos me u dasht.