I munguam njëri-tjetrit dhe bregut,
Valëve dhe rërës pa gojë,
Mes mijëra hapash, zërash na kërkuan,
Dhe në vjeshtë na pritën, deri vonë…
Mungojmë, kudo, ende,
Në kafenetë e zbrazta, shëtitore
Në orët, minutat e ngecura,
Nën çadrat e plazhit, të mbyllura…
Mungojmë dhe brenda vetë mungesës,
Me të tashmen që diku gjetkë ekziston,
Kujtimet dhe ëndrrat puthin mëngjeset,
Mbrëmjet vënë në gjumë si gjithmonë…