Në heshtjen ku jam rilindur,
vetmia nuk është më kështjellë prej akulli,
por një guaskë ku mësoj zërin tim,
si një violinë e harruar që gjen dorën e parë.
Prej atje ku të tjerët iknin,
unë nisa të qëndroja ulur,
në rrënjët e një dheu që nuk premtonte lule,
por më mësoi të lulëzoj me baltën në duar.
Malli më bie në dritare si Hënë pa emër,
e nuk ka më plagë në kraharor,
por një dritë që digjet ngadalë,
si kandil që djeg vajin e kujtimeve.
Fundet nuk më vrasin më,
jam bërë si drita që del pas një grile të mbyllur,
e mëson të flasë me hijet,
jo të trembet prej tyre.
Çdo ikje më la një kockë më shumë,
Të qarë, të thyer copë copë nën lëkurë,
çdo zhdukje, një rritje në qetësinë time të heshtur,
si jehonë e rrethuar me hyjni.
E ndërsa era kalon si kujtim që nuk ka zë,
më prek flokët jo për ti çrregulluar,
por për të më kujtuar se dikur kam ditur të dua,
dhe do të di sërish,pa kërkuar më Pranverën në sytë e gabuar.