Adelina Pali-NË QETËSINË TIME

Kam kaluar stuhi “dimri”
që askush nuk i pa
e as i dëgjoi kurrë
veç unë
dhe lëkura ime.
Përsëri ndrij netëve të gjata
si hëna pas reve,
pa zhurmë bubullimash
me dritë’ shpirti që s’kërkon
lëvdata, duartrokitje…
Buzëqeshja ime, është e prilltë
nuk është gënjeshtër
si lulet e vjeshtës,
as si vetëtimat e verës pa shi…
Është kujtim art’shkruar i betejave,
e triumfit pa dëshmitarë…
Diellin putha në ag dhe i lotova perëndimit:
“Dil përsëri…!”
Disa betejat i fitojmë vetëm, me shpirtin tonë si dëshmitar.