Ka çaste kur shpirti ndjehet bosh,
si një gotë e zbrazët në buzët e një të eturi,
dhe hapësira e boshësisë zgjerohet.
Kohës i zgjatem me krahë të padukshëm,
në rrënojat e ndjenjës, fjala dhemb
si të ta nxjerrin zemrën për së gjalli.
Pastaj, asgjë nuk shihet,
asgjë nuk ndihet,
madje as zbrazësia e shpirtit
që mbush boshllëkun e gjithçkaje.