Kam lindur në Schiavonea, një fshat i vogël i Corigliano Calabro. Një fshat bregdetar ku kthehem sa herë që jam me pushime. Ëndërroja të bëhesha peshkatar dhe në verë zgjohesha në orën 5 për të dalë me varkën time.
Babai im ishte një tifoz i madh i Milanit, ai ishte një qendërsulmues në Serie D, pastaj filloi të punonte si zdrukthëtar.
Ai ishte mësuesi im i parë i futbollit. Ende e mbaj mend çantën e tij sportive që mbante erë vaji kamfori. Ëndërroja të bëhesha aq i fortë sa ai.
Për t’ju dhënë një ide për temperamentin e familjes Gattuso, kur babi luante për Corigliano, ai duhej të përballej me Schiavonea në derbi. Pas gardhit ishte gjyshi im, i cili, duke parë djalin e tij të luante kundër qytetit të tij, i bërtiti: “Rob i shitur”.
Unë godita topat e parë në qytet, duke mbledhur kanaçe nafte nga peshkatarët për të bërë shtylla porte. Do të luaja për pesë orë rresht, në plazh si brazilianët, i bëra copë këmbët atje.
Lidhja me tokën time është e fortë, mendoj se një Kalabrez, është shumë i shpejtë.
Në vitin 2006 hapa një kompani peshku për të pastruar dhe rritur butakët. Doja që kjo të ndodhte në Kalabri, për t’u siguruar punësim bashkatdhetarëve të mi.
E lashë tokën time në moshën 13 vjeç, pata fatin të kisha një karrierë të shkëlqyer, por kur kthehem në shtëpi, emocioni është aq i fortë sa nuk mund ta kontrolloj.
Shpesh shkoj dhe ulem në stolin e atij porti, aty mësova vlerat e vërteta të jetës, siç janë përulësia dhe sakrifica. Dhe falë këtyre vlerave u ngjita në majë të Evropës dhe pastaj të Botës.
Kjo është arsyeja pse nuk do t’i harroj kurrë rrënjët e mia.