Më duket sikur më ka humbur atdheu,
Sikur vij nga një llum balte, pa identitet…
Sikur pa aromë eshtë , i lagur dheu
Sikur kam vdekur, në një tjetër jetë !
Më duket sikur atdheun ma morën,
A ndoshta atdheu desh të na humbte ne,
Si qiraxhinjë…nga shtëpitë dolëm
Endemi rrugëve si pemë të thara atje !
Ma morën atdheun… po, po ma morën
Bërtas me shpirt, kërkoj si një e marrë !
Në breg te deteve të tjerë, si varkë letre më hodhën…
Ku unë pikturoj rërës, anije plot me marinarë.
Ma morën atdheun, ma përdhosën !
Na e shanë e s’lanë gjë pa i thënë…
Si të një nëne, shpirtin ja brengosën
Që fëmijët, në fund të shkallëve e kanë lënë !
Ma morën atdheun, ma zvogluan
Aq sa s’e njoh më, në është i imi, apo i dikujt tjetër…
Ma ndanë copa-copa, ma tjetërsuan,
Ca birbo, që zhgarravisin në çdo letër !!
Ma morën atdheun, fëmijërinë si cigare na i fikën…
Nuk gjej asnjë gjurmë të saj, shpirtin me thonjë ç’jerrë !
Nëpër anije, avionë, maune… mijëra bijë iken…
Mbeti atdheu si jetim, që ia mbyllën çdo derë !
Mi morën fushat e luledelet shkelën me këmbë,
Vetëm malet mbahen fort në këtë tokë,
Dhe manushaqja celë, si me shpirt në dhëmbë
Atdheu po jep shpirt, atdheu ynë, o miqë e shokë..!
Ma ktheni atdheun, është i të parëve tanë !
Ma ktheni atdheun, është i të parëve tanë !
Është i fëmijëve, fshatarëve, punëtorëve…
Mi ktheni ato minierat, që arin mbrënda kanë,
Atje, prehet shpirti i qindra minatorëve !
Zotëri, më ktheni atdheun, s’dua asgjë tjetër !
Në djall pasuria, në djall shkofshit dhe ju,
Zotërinjë,një ditë do bëhet hi kjo poezi, në këtë copë letër…
Por unë, e pa tretur, pres kthimin e atdheut këtu !